[Cols 2001]

 

HomeFamilieHobbyReizenLinks

 

COLS en PASSEN 2001 Martin Jansen

 

Hierbij mijn belofte om nog eens terug te komen op het woordje passen. Dit lukt me nu echter niet helemaal, het zijn veel col’s geworden.

Vakantie 2001 is voor ons weer een motorvakantie geworden op de R80GS van 1991. We hebben een caravan gehuurd in de Provence voor 14 dagen, en dat maakt motorrijden nou zo duur!!, 1 Caravan op de camping en 1 caravan in de stalling, het kan niet op, maar milieubewust zijn we wel, we laten dit jaar de auto staan, tja onze zoon rijdt er dan mee, dat wel.

 

De 1e bult die we tegenkomen is vlak voor Maastricht, bergafwaarts, er wordt eigenlijk te hard gereden door de vrachtwagens, even gestopt bij McDonalds en dan door naar de 1e tankstop in Luxemburg na 340 Km en 21,7 ltr.

 

We slapen in Beaune na 744 Km. Hotel Etap, douche en WC op de kamer, met ontbijt voor 55 gulden per 2 personen, een derde bed staat als een hoogslaper over het hoofdeinde, een gezellige pizzeria is er vlak naast, goed eten en gezellig buiten zitten en als je wilt met meerdere mensen aan een lange tafel.

 

 

 

De route die we morgen gaan volgen gaat via Bourg-en-Bresse naar Grenoble, diverse hotels maar we kiezen voor een  Formule1 Hotel, douche en WC op de gang, voor 73 gulden met ontbijt (samen), verder hetzelfde als een ETAP maar wel een kleinere kamer, maar F1 doen we niet meer, minimaal een Etap Hotel http://www.etaphotel.com/gb/home/index.shtml of iets dergelijks, daar heb je tenminste een douche op je eigen kamer. Na een warme motorrit over de gang lopen struinen en in de rij wachten voor een douche is ook niet zo erg fijn .

Langs Bourg en Bresse nog steeds de snelweg A40/A42 tot Amberieu. Gelukkig hier rij ik fout, bij de Routier gegeten, 100 mtr teruggereden en binnendoor dan maar.

Vlak voor Lagnieu (N75) links naar de N504, een wit weggetje op de kaart. De 1e COL , per ongeluk maar wel raak, kleine straatjes steil omhoog en weinig tegenliggers. De N75 volgen via Belley naar Aix-les-Bains – Chambery, even zoeken naar de d912 en daar gaan we dan COL 2 = Pas de la Fasse 700 mtr, COL 3 = Col du Graniet 1134 mtr, een prachtige stuurroute. Bij St. Piere ‘d Entramont de d512,

COL 4 = COL du Lucheron, 1140 mtr, direct na St. Piere links een klein wit weggetje. Michelinkaart 77, COL 5 = Col de Falta, 16 % en 1430 mtr. COL 6 = Col du COP 1738 mtr. Dan rechts de d30 naar Grenoble, even later blijken de snelwegen rond Grenoble allemaal max. 70 Km te zijn. Wel even wennen, maar de Fransen houden zich strikt aan de snelheid, dus kunnen wij ook niet al te hard rijden. Vandaag was het een prachtige binnendoor route, 355 Km, een trillende boxer, veel bochten, zere armen, maar weer een tevreden dag.

 

De 3e dag, van Grenoble even de snelweg op en dan de N85 naar Briancon, door de Gorges-de-Romanche, langs, over en boven het water. , welbekend, volgekalkt met namen en leuzen van de Tour de France. Fietser, hardlopers, motoren, het kan niet op. Wielrijders gebruiken het begrip "tegen een deur rijden", als je wilt weten wat ze dan bedoelen kun je bijna bovenaan S-bochten rijden, maar dan moet je wel echt rustig de uiterste binnenbocht rijden, b.v. ‘’de laatste bocht ‘ van de Mount Ventoux (wij in 1998) met de finish in zicht, als je daar echt binnendoor gaat, dat is gewoon verticaal.

 

Maar goed, COL 7 dus Alpe d’Huez, na een terrasje en even rond rijden over de finish, hebben we een smalle weg gevolgd, naar de meren 1996 mtr. Dit is een doodlopende weg, althans wij gingen weer terug, wel de moeite waard. We gaan via een andere route terug, langs het vliegveld via Bresse de d25. Maar dat is een echt prachtige afdaling, heel bar zo mooi, nieuw aangelegde waterafvoergeulen (18 letters) dwars over de weg, waar je met een beetje lange auto niet doorheen kunt volgens mij, caravans impossible, wij rijden stapvoets door deze geulen anders worden wegelanceerd, links een bergwand, rechts een zeer steile helling vinden wij, een mountainbiker van 13/14 jaar omt langs een soort pad zijn bike omhoogduwen, onvoorstelbaar, hij is zelfs alleen.

Omhoog maar weer COL 8 = Col de Sarenne 1989 mtr, we volgen de weg door Bresse, maar dat werkt niet echt, het wordt een soort geasfalteerd geitenpaadje, tot een huis met vakantiegangers, die ook niet weten waar de weg heen gaat. We mogen op de "gids" wachten, die kan zo komen, nou daar wachten we de volgende keer wel op, we rijden terug naar Bresse, het is geen Col maar we zaten allerbarstens hoog. We overwegen nog om naar de Les Deux Alpes te gaan, maar daar zijn we al eens geweest (14 jaar geleden), wel een rasechte motorroute, maar geen Col, je moet ook weer terug.

Links dan maar weer, de N91, een lange tunnel door, goed verlicht, wel een

heel eind hoor en alles op 1100 mtr hoog, nog een 2e tunnel en dan

COL 9 = Col du Lautaret, wat kan het leven toch mooi zijn, naar beneden en dan op naar Guillestre, vandaag 199 Km.

 

GUILLESTRE Motor gebied bij uitstek.

We huren hier 2 dagen een chalet, eenvoudig maar goedkoop, een prima ontbijt bij de verhuurder thuis, voor ongeveer 40 gulden per dag. Guillestre een echt Frans stadje voor  .

 

Heerlijk om op een terrasje te zitten, levende muziek die uiteraard ĺ uur te laat begint, omdat de muzikanten zelf op het terras aan het eten zijn, Vive la France.

 

 

Een dagje sturen vanuit Guillestre naar de hoogste Europese Col gaat via de D902 naar Vars, er is vlak voor het dorp een wegomleiding, het dorpje ligt echter heel hoog, via een aantal bochten waar de KNMV jaloers op kan zijn komen we boven, mede dank zij een touringcar loopt het even vast in een smal straatje, we krijgen het Spaans benauwd in onze motorkleding, zo heet in de zon, en het is nog maar ochtend. Vars bestaat uit enkele delen,

met een echt luxe wintersportgebied.

COL 10 = Col de Vars, 2009 mtr, je ziet het gaat steeds hoger, deze col kun je voor je plezier blijven rijden, toeristisch of snel, je geniet hier wel.

 

COL 11 = Col de la Reysolle, dan einde weg Re de D900 naar Jauziers.

 

COL 12 = Pas de Gregoire. BBK Li de D64 Ri Nice (nog 100 Km of zoiets), we klimmen 15 Km naar

 

COL 13 = Col de la Bonette, 2802 mtr

De hoogst berijdbare col van Europa. Onderweg naar boven doen we de kleding steeds verder dicht, het koelt erg af. Ook hier weer fietsers en hardlopers, opvallend is dat de dames vaak een behoorlijk eind voor een mannelijke fietser rijden, het sterke geslacht?

 Bijna boven zie ik een marmot oversteken, ik stop om Nanny ook even in de gelegenheid te stellen om te kijken. Het is een waanzinnig groot beest, minstens zo groot als een langharige Vlaamse reus, we zien er zelfs twee lopen.

 

 

We klimmen (rijden) nog een eindje en staan dan ongeveer 80 mtr onder de echte top, die te voet via een slingerpad is te bereiken, maar dat is wel een paar honderd meter lopen. Er staat ook een stenen tafel ter oriŽntering waarop je kunt zien in welke richting je staat te kijken.

 

 

 

In de bocht staat een vangrail, (1 van de weinigen), er zijn stickers op geplakt uit vele delen van Europa, ook uit Nederland, helaas niet van motorclub de Kraats.

We dalen weer vele kilometers naar COL 14 = Col de Raspaillon, die is slechts 1880 mtr. We willen tot St. Etienne rijden, COL 15 = Col des Fourdies.

Plat du Joure in St. Etienne, de kelner weet te vertellen dat je van ISOLA 2000 wel naar ItaliŽ kunt rijden, deze weg staat niet op de Michelin kaart, een hele mooie route zo te zien.

 

Na rijp beraad de stoute schoenen aangetrokken, (even afgekoeld) en 15 km verderop Links. Eerst even tanken, er staat een groepje Zwitserse Off-road rijders voor ons, heerlijk even Duits kletsen, we hebben deze groep gisteren ook gezien in Guillestre, zij hebben daar ook ergens geslapen. Ik vraag of ze veel off-road rijden, maar daar wordt een beetje zuinig op gereageerd, er blijkt een Yahama diversion 600 tussen te zitten, nou ja.

 

Het tanken blijkt om drie uur al te kunnen gebeuren, het is nu 13.15 uur, ik rij op reserve, de pas over is omstreeks 40 Km. De Zwitser heeft een kaart waar de verbindingsweg over de top wel op staat, ik zeg tegen Nanny, we gaan, de helft is toch bergaf!! gasdicht gebruikt de motor toch geen benzine, zNanny keek wel een beetje ongelovig moet ik zeggen.

 

Helaas de weg naar ISOLA 2000 is geen Col, we gaan alleen maar omhoog, naar een prachtige wintersportplaats, echt grandioos, hautaine dat wel. Onderweg naar boven, 17 Km bochten, tegen Nanny zeg ik nog, als de benzine opraakt voor we boven zijn, hoeven we niet te duwen als we teruggaan, het is echt  17 Km klimmen.

De verbindingsweg naar de Italiaanse kant is COL 16 

Col de la Bombarde 2350 mtr, met een gigantisch uitzicht en ook hier aan beide zijden van de Pas verwaarloosde oude militaire kampen en bunkers. Lekker zal het daar niet zijn geweest in de winters.

We gaan de bult af Ri ItaliŽ weer 15 Km. Aan het eind staat een auto, een ouder Italiaans echtpaar, maar goed dat we onze talen kennen, Engels, Duits, Frans, Italiaans is kloppen op de tank, oh, 2 Km naar rechts in Vinadio kunnen we tanken. Er gaat 23,15 liter in, officieel 23 liter, isse goed hŤ. Tegenover de pomp is een terras, we kunnen  gelukkig met franken betalen.

 

Richting de Franse grens komen we langs een plaatsje, Sambuco, het doet me ergens aan denken, een drankje wat ik persoonlijk ronduit smerig vond, uiteraard ben ik niet gestopt.

De grens over, geen mens te zien, wel berg op COL 17 Col de Larche.

 

Re weer de COL 18 = Pass de la Reisolle en COL 19 = Col de Vars.

 

 

Terug bij ons vakantie home in Guillestre na een dag met weer eens 240 Km plezier en mooi motorweer.

 Morgen, morgen naar ons vakantieadres in Reillane.

Daar gaan we weer, eerst maar even de Col 20 = Col de la Vars- voor de 3e keer en

 

COL 21 = Col de la Reisolle, einde Re Ri

 

Digne-Les-Baines. Een heel oude omgeving die de moeite waard is om eens te gaan kijken.

 

 Col 22 = Pas de Gregoire, de D900 tot St. Vincent, weg D900 volgen Ri Digne. COL 23 = Col St. Jean 1333 mtr. COL 24 = Col de Maure 1344 mtr,

COL 25 = Col du Labouret, lekker vlot rijden over deze wegen, mooie uitzichten, heerlijke geuren.

 

Na Digne een stukje "Route Napoleon", een route die Napoleon door de bergen heeft genomen om de vijand te ontlopen, een beetje Frankrijks trots nog altijd.

Een stukje D4 eind Li de N96 Ri Marseille en bij Lurs Re de N100 naar

Forcalquier, een echt heel mooi Frans stadje, het is zaterdagmiddag en in het centrum op de markt wordt Jeu de Boules gespeeld, wat wil een mens nog meer.

De N4 maar weer naar het zuiden, naar Reillane onze vakantiebestemming, weer 214 Km.

 

Oosterbeek – Reillane volgens een routeplanner is via de snelweg en zonder cols 1184 Km. Met 24 cols in 4 dagen en 1752 Km kan het ook, een beetje om dat wel, maar veel leuker. De reden van ons bezoek aan de Provence zijn onder meer de Gorges du Verdon.

 

Een dagje rijden en op tijd vertrekken is dus wel een vereiste voor een bezoekje aan de grootste en hoogste ravijnen van Europa, de Gorges du Verdon.

 

 

 We rijden vanaf Lac de Sainte-Croix de D71, en rijden als het enigszins mogelijk is met een diepte links en de berg rechts van ons. Persoonlijk vinden we het prettiger, het geeft een veiliger gevoel om iets verder van de diepte te rijden, en bij problemen met tegenliggers rijden we aan de veiligste kant van de weg. Ach met een diepte van 300 tot 800 meter naast je en geen vangrail of i.d. als tegenhoudertsje, is heel bepalend voor je snelheid mag ik wel zeggen, 3 versnellingen is meer dan voldoende voor deze dag.

Note: (In 1998 hebben we samen deze methode van rijden afgesproken nadat we de Mont Ventoux hebben gereden zijn we ook de Gorges de la Nesqui gereden, tegen de avond, en al aardig vermoeid, van West naar Oost, halverwege zijn we teruggereden, we waren toen helemaal kapot.)

 

Verder maar weer met de Grand Canyon du Verdon. We beginnen bij de Galetas-brug, tevens begin van het ravijn.

 

Ontelbare kano’s en waterfietsen zijn op het water bezig, wat de kano’s betreft een spannende dag, zij beginnen aan een mooie tocht.

 

De 1e weg Li Ri Alquines COL 27 = Illoire-Pas, aangeraden wordt om te stoppen bij de uitkijkpunten, dit doen wij uiteraard ook, en is vaak adembenemend.

 

 

Op diverse plaatsen aan strandjes zijn mensen te zien, althans het beweegt, heeft een bruine kleur en een bootje in de buurt.

 

De D71 route aan de zuidkant die we rijden is 44 Km lang dus je kunt wel nagaan dat we enkele keren zijn gestopt. De hoogte waar we regelmatig rijden komt omstreeks 1000 mtr,

 

 

1402 mtr is COL 28 = Col Abessec, vandaag een hoogtepunt. In een bocht na een lange stijging staan veel auto’s, een geweldig uitzicht op een aftakking van een ander ravijn, direct na een bocht is er een tunnel met grote gaten aan de ravijnzijde voor goed licht in de tunnel.

 

 

 

 

Dan de afdaling naar de Artuby-brug,  een gigantisch hoge brug, vandaag is er geen bungy-jumping, jammer genoeg. (wij wilden kijken niet springen) Na COL 29 = Col d’Ńyou is er een weg naar links, even stoppen en op de kaart kijken, het is een binnendoor route (na 38 Km) via Triganca. COL 30 = Collet Barris.

 

 Pauzetijd, Triganca ingereden, een klein dorp maar wel een leuk Frans cafeetje goed voor Caffee La Longe, lekkere koffie voor Hollanders, erg sterk, en aan te vullen met water of warme melk naar keuze, je wil het niet anders meer. Croque-monsieur is een veredelde tosti waar kaas over is gesmolten, moet je echt eens proberen als je in Frankrijk bent.  Croque-Madam is met kaasetc.

 

 

Na de middag einde weg Li Ri Castellane, COL 31 = Col de Breis, weer einde Li de 952 is de weg die ons de andere zijde van de Canyon terugvoert naar het begin. Een beter wegdek dus iets doorrijden en uitwaaien in de warmte, we zijn 1 van de weinigen met motorkleding.

De mooi bruine lijfjes van de kleine Franse vrouwtjes die achterop zitten, als daar het vlees ook nog van af gaat bij een valpartij, we moeten er niet aan denken.

Centraal tussen de Noord en zuid-route is er een weg aangegeven, ’route de cerest’, lengte ongeveer 23 Km, wij vinden dit eigenlijk de route met de mooiste uitzichten van de Gorges-du-Verdon. 1e weg links dus.

We rijden met de klok mee denken we, als we een eindje hebben gereden zien we een bord naar een dorp 12 Km verder omhoog, de d12, op de kaart zien we niets, ach zegt Nanny als je dat leuk vind dan gaan we kijken, allemachtig zeg we zijn niet eens 1 auto tegengekomen, wel 1 koe, een hele bruine.

Het beest reageert niet eens op ons, gelukkig maar. Als we bijna boven zijn zien we een camping, toch wel erg afgelegen hoor, helemaal boven bij Kapel-Le-Louches hebben we de keus , rechtdoor of rechtsaf op berggrindwegen, maar geen asfalt, echt iets voor onze GS = Gelande/Strasse, de Strasse dus maar. We gaan 12 Km terug en komen 1 auto tegen. Boven bij de camping staat een BMW 1200LT, (je weet wel zo’n knoepert), op punt van vertrek.

 

Als we ergens stoppen voor een foto komen ze ons voorbij, zij hebben ook weinig versnellingen nodig zo te zien, hooguit 2. Inmiddels zijn er al 3 koeien op de weg.

 

Die bruine staat wat stom te kijken, had ons zeker niet terug verwacht. 12 Km stijgen en niet de bult over is dus weer geen pas, dit hoogtepunt halen we niet.

Op de buddy is wel een dieptepunt te bespeuren, een smalle weg, slecht wegdek en veel bochten (alles 2x) is de oorzaak, en ruim 200 Km achter de rug sinds 8 uur vanmorgen.

Ze wil even in de schaduw zitten, een mooi plekje vinden we in La Palud.

 

Daar zien we ook de route weer, de D23 route Cerest is de juiste, wij gingen hier ongemerkt in de fout, we komen hier na 7 Km achter bij een bord 1-richting verkeer na 150 mtr. Nergens is dit eerder aangegeven, we keren om en gaan terug naar La Palud, rijden dan terug Ri Castellane en gaan daar de goede kant op.

Eindelijk de D23, route de Cerest, we rijden nu wel met de klok mee (op de kaart) wel veel Km’s maar de moeite waard.

Bij de 2e Belvedere (uitzichtpunt), met een degelijke balustrade van dikke stalen buis, heeft de een of ander van die grote stalen ogen in de wand geslagen, daar zijn een paar dames en heren bezig te klimmen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hollanders blijkt, (foto zijn van een Fransman via Google) we staan minstens 450 mtr hoog, het klimmen gebeurt zonder hulpmiddelen, wel met een veiligheidslijn uiteraard, 1 klimmer kunnen we niet zien, 1 kereltje klimt met zijn blote krijtvingers omhoog, de lady haalt constant zijn lijn binnen, het gaat sneller als ik ooit had kunnen bedenken.

Als ik het zie loopt het me bijna dun door de broek, ik hou de stalen leuning goed vast als ik er overheen kijk, afgrijselijk diep maar prachtig.

 

Er is ook een NL echtpaar op Mountainbike’s , een geweldige prestatie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We gaan nog verder omhoog naar 1460 mtr. COL 32 = Col de Barris, waar dan de prachtigste uitzichten zijn, aan de overkant, de tunnel met de openingen waar we vanmorgen door zijn gereden.

 

Van deze kant af is het ravijn van de aftakking (de Artuby) met de hoge brug een indrukwekkend gezicht, een beetje ver van Ede, anders is dit al de moeite waard.

 

 

 

 

 

Het laatste stukkie van de route Cerest, rijdt ons bij een stop een franse motor voorbij, een kleine Suzuki V-twin, jongelui en bijna geen kleren aan.

Als we even later aansluiten gaat hij sneller rijden, auto’s passerend alsof hij haast heeft, als er weer onverantwoordelijk is ingehaald krijgt hij van het vrouwtje op zijn donder (denken wij).

 

Wij blijven een eindje achter om niet de aanleiding te zijn van roekeloos rijgedrag. Maar we zitten er even later weer achter, vervelend rijden vinden we even het gas erop en we zijn er maar voor gaan rijden, dat brengt wat meer rust, zo is dat ook weer opgelost.

 

COL 33 = Col d’ Ayen en COL 34 = Col d’ Olivier brengt ons naar het begin van de route.

 

In de diepte zien we de brug over de Vernon.

De naam Vernon is te danken aan de groene kleur van het water, het met veel fluor verrijkt water heeft zijn uitwerking op micro-algen, Vert-don betekend groene gift. Sjonge wat een wijsheid (uit boekje). Via Valensole waar we inkopen doen bij een chagrijnige vent, naar Manosque over een prachtige weg, even echt lekker sturen.

 

 

Eten bij een supermarktsnackbar, ruim assortiment, uit en thuis voor samen 37 gulden.  Viel effe tegen.

Het laatste rukje naar Reillane hebben we al enkele malen gereden, de D907, nog even dweilen, als een verliefd stelletje tegen elkaar maakt deze dag kompleet.

 

 

De zon gaat een paar keer onder achter de bergen die we overtrekken. COL 35 = Pas d’ Issane ik weet niet meer waar die is , maar hij is wel door ons genoteerd.

306 Km en duizenden bochten, op bed zien we ze nog voorbijgaan, ik heb dan de neiging om half in mijn 1e slaap de bocht uit te vliegen.   Ik schrik me uiteraard te pletter, maar val gelukkig in de lakens, de indrukken gaan niet zo maar weg, morgen een rustdag.

Antiek-Brocade op zondag in L’Isle-s-la-Sorque, je moet er vroeg bij zijn wordt geschreven en gezegd, om 8 uur staan we bij de kraampjes, ze beginnen net op te bouwen, mooi op tijd dus.

Eerst de Zaterdag-Telegraaf gekocht en dan een koffie   Cafť la Longe met croissant. Voorwaar een goed begin.

We zijn aan de 1200 kraampjes begonnen, mooie spullen staan er bij, maar ook zwaar verroeste oude spijkers etc, veel blijkt uit TsjechiŽ gehaald, alles is afgrijselijk duur, waanzin gewoon.

Er staat wel een echt oud torenuurwerk, compleet met slagwerk, kabels, slinger, maar zonder gewichten, in een uitstekende staat.

 

De verkoper zegt dat hij in Frankrijk 10500 fr als bod heeft, omstreeks 3500 gulden (1600€). Helaas te zwaar op de motor, zeg ik, "och dan breng ik hem wel bij u in Holland" zegt de man, "ik ga in het najaar toch naar Utrecht voor een beurs".    Nou ja, toch maar niet gedaan.

Voor de middag rijden we alweer noordwaarts Richting de  Mont-Ventoux.

In Pernes-la-Fountaines hebben we ons brood gegeten, aan het water je voelt je als god in frankrijk. De d1 naar Mazan, Re de D942 en dan verder door de Gorges-de-la-Nesque,

je weet wel, waar we eens halverwege terug gegaan zijn.

 

22 Km bochten. No cols today. Binnendoor naar Forcalquier.

Verschillende keren zijn we vlak bij de Mont-Ventoux, het blijft een erg mooi gezicht deze berg met zijn witte stenen top. (In 1998 heb ik in deze stenen diverse fossielen gevonden.) Na 198 Km zijn we weer bij de caravan.

 

Woensdag, spontaan besluiten we bij het opstaan om naar de middellandse zee te rijden, volgens de campingeigenaar max 1.5 uur over de snelweg.

Wij doen er 3 uur over binnendoor, via Manosque en St. Maxim. COL 36 voor Rians in de d23 is een vlot te rijden col in de Route-National, naar het zuiden Richting Circuit-de-Castellet = Paul Ricard.

Veel gebruikt voor het testen van sportmotoren, o.a. Moto 73 komt hier regelmatig. Het hele circuit is ommuurd, je kunt absoluut niets zien, volgens de beschrijving van de omgeving is er het hele jaar niets te doen, behalve de jaarlijkse race.

Ik hoop stiekem dat er toch wordt geracet, maar inderdaad het is er stil. Bij de ingang van het vliegveld naast de baan staan enkele motorrijders, een groot plein, een ontmoetingsplaats blijkt, niet erg druk.

30 Km nog te gaan naar de kust, de plaats La Ciotat

 

 tussen Toulon en Marseille is ons doel, een goede keus om niet naar Marseille te gaan, achteraf blijkt dat 15 Augustus een dag van een Heilige is, de stad raakte verstopt door een processie. De wegen naar het circuit, o.a. de N8, zijn gewoon openbare racewegen, er wordt dankbaar gebruik van gemaakt door sportmotoren, prachtig mooie bochten en goed overzichtelijk, bij mijn nette snelheid.

 

La-Ciotat, mondain, we gaan aan de boulevard zitten op een terrasje, eerst de motorkleding op straat uitgedaan, de meeste mensen lopen hier toch al bijna in de blote kont.

We nemen consumpties en zijn in blijde verwachting van de fracture, 1 pils, 1 cola, 1 koffie samen 40 frank, ongeveer 14 gulden, onze dag is weer goed, het valt alleszins mee.

Aan de vriendelijke ober gevraagd of hij een tampon heeft, ja, hij heeft een tampon, hij wil er zelfs een afdruk mee maken op de stempelkaart voor de toercompetitie, een blauwe, goed leesbaar maar geen postcode.

Even naar binnen, even naar de bar, een notoire innemer begrijpt zelfs wat ik bedoel en schrijft er de postcode bij.

Dit alles ten behoeve van de toercompetitie van "de Kraats" motorclub

 

 

Nanny wil met de voeten in het water, ze gaat van enkele rotsblokken naar beneden, je kunt er vele honderden meters het water in lopen, als ze weer omhoog klimt valt ze achterover.

 

Ik wil op dat moment een foto maken maar ik druk helaas niet af, onder de schrammen en blauwe plekken wordt ze omhoog geholpen door een fransman van het tafeltje naast ons, we kunnen gelukkig wel verder rijden.

 

We schrijven een route voor de terugweg. COL 37 = Col de L’ Angle, in het verlengde van weer de N8, weer speedy langs het circuit, dan gaat het weer omhoog, we blijven maar stijgen, "als we zo door gaan, kunnen we nog in de 1-mile-high-club komen" zeg ik, (een wip in een vliegtuig op minimaal 1600mtr hoogte) op het hoogste punt blijkt dat het 743 mtr is geworden, (niks te wippen) echt vreselijk hoog als je onder je de Middellandse zee ziet. 1e Rechts, en dan weer de 1e Re door het Massif-de-la-Sante Baume, nou weinig baume te zien op de gigantische hoge, kale rotsen.

COL 38 = Col de L’ Espiqouliet, een smal weggetje, niet zo best, zeg maar gerust slecht.

Einde Li Ri St. Zachane daar is de Pas-de-la-Coquelle, maar de bijrijdster vind het mooi zo, ze wil weer even in de schaduw zitten.

Als we verdergaan op de N560 Ri St. Maxim komt daar weer COL 39 direct na Rianz, die we vanmorgen ook hebben gereden.

Na Manosque maak ik een denkfoutje, ik wil naar een dorpje wat we kunnen zien vanaf de camping, ik ga verkeerd en na lang zoeken komen we weer in Manosque, arme, arme schokbrekers deze vakantie.

 

Om 7 uur zijn we terug van 364 Km binnenwegen, we gaan bij Auberge Pierry eten, om half twaalf is de avond om en gaan we terug. Mediterranee, zo mooi, zo blauw.

 

 

 

We nemen twee rustdagen, en gaan zaterdag weer huiswaarts. We hebben drie dagen een kamer gehuurd op CAMPING-MOTO bij Crest. Zondag maken we nog een klein ritje in de omgeving, en dan gaan we weer naar Holland.       http://www.motocamp.com/motocamp.nsf/Home.htm?OpenPage

 

 

Tijdens het typen moet ik de naam van COL 40 even op de kaart opzoeken, ongeveer 20 Km ten zuiden van de camping.

Maar eigenlijk heb ik daar nu even geen zin meer in. Ik ga de motor poetsen, na 4300 Kms probleemloze vakantie, nagenoeg geen olieverbruik, bijna 1,5 liter is niet veel als ik bedenk wat er onderweg is gebeurd.

Rookwolken om bang van te worden.

We reden een erg steile helling af, met echte haarspeldbochten, ik kijk in de spiegel en zie een bult rook, gadverpielekes, dat gaat niet goed dacht ik nog, even later hield het roken weer op. Vermoedelijk is er olie in een cilinder gekomen in zo’n achterlijk steile binnenbocht, die ik nogal schuin met het gasdicht door ben gegaan s,avonds blijkt er zoals gewoonlijk geen zichtbaar olieverbruik te zijn geweest die dag.

Thuis heeft de BMW er 98.000 Km opzitten, we zijn blij dat we weer alle drie heelhuids terugzijn.


[1][2][3]

[Home][Familie][Hobby][Reizen][Links]

Copyright (c) 2009 Martin Jansen